Jak pomóc kotu po stracie kociego towarzysza?

Śmierć jednego z kotów w domu, w którym żył ze swoim kocim towarzyszem to duża zmiana dla wszystkich. Znika nie tylko jego obecność, ale także zapach, odgłosy i wiele drobnych rytuałów, które przez lata były częścią codzienności. Tę zmianę zauważa również kot, który pozostał – szczególnie jeśli ze zmarłym zwierzęciem łączyła go bliska relacja.

Niektóre koty po stracie swojego kociego towarzysza stają się wycofane, inne częściej szukają kontaktu z człowiekiem, nawołują albo sprawiają wrażenie, jakby szukały nieobecnego przyjaciela. Jak w tym trudnym czasie pomóc kotu po stracie drugiego kota? Najważniejsze są spokój, obserwacja i zachowanie możliwie przewidywalnej codzienności.

Kot po stracie towarzysza – daj mu czas i poczucie bezpieczeństwa

Nie istnieje jeden schemat kociej reakcji na stratę. Jeden kot może przez pewien czas częściej się chować i unikać kontaktu, drugi będzie chodził za opiekunem krok w krok, a u jeszcze innego trudno będzie zauważyć jakąkolwiek zmianę. Zatem nie należy oczekiwać od kota określonego zachowania ani próbować na siłę go „pocieszać”. Jeżeli szuka naszej bliskości – warto mu ją zapewnić. Jeśli potrzebuje więcej spokoju i wybiera samotny odpoczynek – pozwólmy mu na to, jednocześnie uważnie obserwując jego stan.

Bardzo ważne jest natomiast zachowanie dotychczasowej rutyny. Śmierć zwierzęcego towarzysza sama w sobie oznacza dużą zmianę w otoczeniu kota. Wprowadzanie w tym samym czasie kolejnych zmian może zwiększać jego stres. Znajome elementy codzienności mogą dawać kotu poczucie bezpieczeństwa w sytuacji, w której jego środowisko nagle się zmieniło.

W miarę możliwości postaraj się zachować:

• dotychczasowe pory karmienia,
• zwykły rytm dnia,
• stałe miejsca misek, kuwet i legowisk,
• codzienne rytuały związane z zabawą czy odpoczynkiem,
• spokojny i przewidywalny kontakt z opiekunem.

Obserwuj apetyt, sen i zachowanie kota

Zmiany zachowania po stracie mogą obejmować m.in. mniejsze zainteresowanie zabawą, ukrywanie się, wokalizację, szukanie nieobecnego zwierzęcia, zmianę ilości snu czy większą potrzebę kontaktu z człowiekiem.

Szczególnie uważnie trzeba jednak obserwować jedzenie i picie. U kota wyraźne ograniczenie przyjmowania pokarmu, a zwłaszcza całkowita odmowa jedzenia, nie powinny być traktowane po prostu jako naturalny element żałoby, który trzeba przeczekać. Koty źle znoszą głodówkę, a dłuższy okres niejedzenia może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych.

Podobnie należy potraktować inne niepokojące objawy, takie jak wymioty, biegunkę, problemy z oddawaniem moczu, trudności z oddychaniem, wyraźną apatię czy nagłą zmianę zachowania. Ich pojawienie się może zbiec się w czasie ze stratą drugiego zwierzęcia, ale nie oznacza to automatycznie, że przyczyną jest smutek. Żałoba nie jest diagnozą. Jeśli stan kota budzi niepokój, warto skonsultować go z lekarzem weterynarii i wykluczyć chorobę.

Bądź blisko, ale nie narzucaj kotu kontaktu

Po stracie zwierzęcego przyjaciela kot może częściej poszukiwać kontaktu z opiekunem. Jeżeli przychodzi, kładzie się obok, domaga się głaskania czy chce przebywać w tym samym pomieszczeniu – pozwól mu być blisko. Nie oznacza to jednak, że powinniśmy nieustannie brać go na ręce, głaskać czy zachęcać do kontaktu. Szczególnie, jeśli kot wyraźnie wybiera odpoczynek w samotności.

Dobrym sposobem na podtrzymanie codziennego rytmu może być spokojna zabawa. Warto proponować ją regularnie, ale bez przymusu. Jeśli kot nie ma ochoty – odpuszczamy i próbujemy ponownie później. Można również zadbać o łagodne wzbogacenie środowiska: wykorzystać zabawki węchowe czy zaproponować spokojne poszukiwanie smakołyków. Nie chodzi o to, aby za wszelką cenę odwrócić uwagę kota od straty, lecz o umożliwienie mu realizowania naturalnych zachowań i stopniowy powrót do zwykłej aktywności.

W tym okresie warto też pamiętać o własnych emocjach. Człowiek po śmierci ukochanego zwierzęcia również przeżywa żałobę. Kot może zauważać zmianę naszego zachowania, codziennych zwyczajów czy atmosfery panującej w domu. Nie oznacza to, że trzeba przy nim ukrywać smutek. Warto jednak, na ile jest to możliwe, zachować jego dotychczasowy rytm dnia i zapewnić mu przewidywalność.

Czy po śmierci jednego kota od razu adoptować drugiego?

To jedna z decyzji, które trzeba dobrze przemyśleć.

Może pojawić się pokusa, aby jak najszybciej znaleźć kotu, który został sam nowego towarzysza. Skoro całe życie mieszkał z drugim kotem i teraz jest sam, wydaje się logiczne, że potrzebuje nowego przyjaciela. Owszem, tyle że trzeba pamiętać, że nowy kot nie jest zamiennikiem tego, który odszedł. Zaś pojawienie się obcego zwierzęcia oznacza nowe zapachy, zmianę terytorium, konieczność podziału zasobów i budowania zupełnie nowej relaji. Dla kota, który właśnie mierzy się z dużą zmianą w swoim środowisku, może to być kolejny silny stresor.

Nie oznacza to oczywiście, że adopcja kociego towarzysza zawsze będzie złym pomysłem. Warto jednak najpierw dać naszemu kotu choć odrobinę czasu na ustabilizowanie się. A także zastanowić się, czy rzeczywiście dobrze funkcjonuje w kocim towarzystwie. Bowiem fakt, że kochał konkretnego kota, nie oznacza automatycznie, że zaakceptuje każdego następnego.

Jeżeli po pewnym czasie zdecydujemy się na adopcję, nowego kota należy dobrać z uwzględnieniem wieku, temperamentu i potrzeb rezydenta, a samo zapoznawanie zwierząt przeprowadzić stopniowo.

Nie przyspieszaj kociej żałoby

Po śmierci jednego ze zwierząt opiekun często sam znajduje się w trudnym momencie. Nic dziwnego, że chce zrobić wszystko, aby przynajmniej pozostały kot jak najszybciej poczuł się lepiej.

Nie zawsze jednak potrzebne jest „robienie czegoś”. Czasem najlepszą pomocą będzie właśnie zachowanie zwyczajnej codzienności: posiłek podany o tej samej porze, wieczorna zabawa, znajome legowisko i człowiek siedzący jak zwykle obok na kanapie.

Nie wiemy, czy kot doświadcza żałoby dokładnie w taki sam sposób jak człowiek. Wiemy jednak, że tworzy relacje z innymi zwierzętami i może wyraźnie reagować na ich utratę. Dlatego po śmierci jego towarzysza dajmy mu przede wszystkim czas, spokój i poczucie bezpieczeństwa. Jednocześnie uważnie obserwujmy, czy za zmianą zachowania nie kryje się problem zdrowotny.

Przeczytaj również: Żałoba u zwierząt. Czy koty opłakują swoich towarzyszy?