Opieka nad stadem kotów wolno żyjących to nie tylko kastracja
Opieka nad stadem kotów wolno żyjących to przede wszystkim kastracja. Ale na kastracji się nie kończy. Bowiem, chociaż wykastrowanie całego stada to priorytet, opieka nad kotami to również inne aspekty. Koty po kastracji nadal wymagają regularnego dokarmiania, zapewnienia schronienia oraz opieki. A także stałego monitorowania stada i reagowania wtedy, gdy w grupie pojawia się nowy osobnik bądź któryś z kotów zachoruje.
Opieka nad stadem kotów wolno żyjących nie polega tylko na kastracji. To również stałe monitorowanie sytuacji, mające na celu pomoc kotom w razie choroby czy wypadku. Jak również kastrowanie nowych kotów, które dołączają do stada. Tylko dzięki temu efekt przeprowadzonej akcji kastrowania można utrzymać przez kolejne lata. Bezpośrednia opieka nad stadem zazwyczaj spoczywa na barkach karmiciela. Dlatego warto pozostać z nim w kontakcie, aby w razie potrzeby pomóc z łapaniem oraz kastracją nowych kotów.
Nowy kot w stadzie? Trzeba działać szybko
Do ustabilizowanych grup kotów wolno żyjących bardzo często dołączają nowe koty. Czasem przychodzą same, czasem są porzucane przez ludzi. Dlatego nawet po wykastrowaniu wszystkich znanych karmicielowi zwierząt nie można uznać, że temat jest zamknięty na zawsze. Warto pozostać w kontakcie z karmicielem lub przynajmniej zostawić mu kontakt do siebie.
Przede wszystkim należy uczulić karmiciela, aby zwracał uwagę na każdego nowego osobnika, który zaczyna regularnie pojawiać się w porach karmienia. Zaś po zauważeniu nowego kota, który dołączył do grupy karmiciel powinien możliwie szybko poinformować o tym wolontariuszy lub organizację zajmującą się kastracjami. Bowiem im szybciej nowy kot zostanie odłowiony i wykastrowany, tym łatwiej zapobiec kolejnym miotom.
Szczególnie ważne jest szybkie reagowanie w przypadku niekastrowanej kotki. A niestety, dość często zdarza się, że to właśnie kotki są porzucane lub podrzucane do stad kotów wolno żyjących. Nierzadko są to młode kotki, które są już w widocznej ciąży. A jedna niewykastrowana na czas samica wystarczy, aby w ciągu stosunkowo krótkiego czasu liczebność stada ponownie zaczęła rosnąć.
💛 Koteria radzi
Po zakończonej łapance i wykastrowaniu wszystkich kotów w stadzie warto poprosić karmiciela o regularne monitorowanie, czy w grupie nie pojawiają się nowe osobniki. Każdy nowy, niekastrowany kot powinien zostać jak najszybciej wykastrowany. Zaniedbanie tego może przekreślić całą wcześniejszą pracę. Bowiem, jeśli do stada dojdzie nawet jedna płodna kotka, za 2–3 lata sytuacja nie będzie się różnić od tej, którą zastaliśmy, biorąc się za kastrację stada.
Karmiciel nadal pełni kluczową rolę
Tak samo jak podczas organizowania łapanki, również później najważniejszym źródłem informacji i współpracownikiem pozostaje osoba, która regularnie dokarmia stado.
Bowiem najczęściej to właśnie karmiciel, który jest codziennie na miejscu, jako pierwszy zauważy nowego kota. Jak również inne zmiany. To karmiciel pierwszy dostrzeże, że jeden z kotów nie pojawił się na posiłku, zaczyna chudnąć, kuleje albo zachowuje się inaczej niż zwykle. Przy kotach takie drobne zmiany mają szczególne znaczenie, ponieważ zwierzęta bardzo długo potrafią ukrywać chorobę i osłabienie.
Dobrze jest więc utrzymywać kontakt z karmicielem. A także uczulić go, aby zgłaszał nie tylko pojawienie się nowych kotów, ale również wszelkie niepokojące zmiany w zachowaniu lub wyglądzie zwierząt.
Chory kot czasem musi zostać złapany ponownie
Kastracja nie chroni kota wolno żyjącego przed chorobami, urazami czy wypadkami. W stadzie może pojawić się kot z silnym katarem, ropną wydzieliną z nosa i oczu, problemami z zębami, raną, ropniem czy wyraźną kulawizną. Zdarzają się również urazy po wypadkach, takich jak potrącenia czy pogryzienia przez inne zwierzę.
Jeżeli stan kota tego wymaga, trzeba ponownie go złapać i zawieźć do lecznicy. Jednak nie zawsze będzie to łatwe. Bowiem kot, który raz przeszedł łapanie w klatkę łapkę, może znacznie ostrożniej podchodzić do klatki i długo pamiętać wcześniejsze doświadczenia.
Dlatego przy chorych czy rannych kotach liczy się nie tylko obserwacja, ale także szybkie i sprawne działanie. Im bardziej osłabione zwierzę, tym mniejszy mamy margines czasu na kolejne próby. Zazwyczaj nie ma czasu na testowanie czy kot pamięta wcześniejsze łapanie czy nie. Najlepiej więc od razu zastosować inny rodzaj sprzętu niż poprzednio. Na przykład klatkę opadającą, która świetnie się sprawdza właśnie w przypadku kotów, które były już łapane.
Karmiciel powinien zwracać uwagę na takie niepokojące sygnały, jak m.in.:
- nagłe zniknięcie kota i pojawienie się po kilku dniach nieobecności,
- wyraźne wychudzenie,
- problemy z jedzeniem,
- ropna wydzielina z nosa lub oczu,
- kulawizna,
- obrzęki,
- otwarte rany i widoczne urazy,
- apatia i brak reakcji na otoczenie,
- duszność, oddychanie z otwartym pyszczkiem.
Nie każdy problem wymaga kolejnej łapanki
Są sytuacje, w których kot nie wymaga hospitalizacji, a lekarz weterynarii może zaproponować postępowanie możliwe do przeprowadzenia bez ponownego odławiania zwierzęcia. Wszystko zależy od rodzaju problemu, stanu kota oraz tego, jak bliski kontakt ma on z karmicielem.
Na przykład kotu z kocim katarem lub ropniem, w niektórych sytuacjach można podawać leki w karmie. W jego miejscu bytowania, bez konieczności odławiania i zawożenia do lecznicy. Aby jednak było to możliwe, karmiciel musi mieć możliwość codziennego podania porcji karmy z lekiem właśnie temu konkretnemu osobnikowi.
Ponadto takie decyzje zawsze należy konsultować z lekarzem weterynarii. Nie powinno bowiem dojść do sytuacji, kiedy karmiciel dodaje leki do karmy “na oko” lub karmę z lekiem zjadają również zdrowe koty. Zwłaszcza w przypadku antybiotyków nie powinno się „leczyć całego stada” poprzez dodawanie preparatu do wspólnej karmy. Tym bardziej, że w przypadku podania niewłaściwej dawki może ponadto dojść do lekooporności, czyli uodpornienia chorobotwórczych drobnoustrojów na podawane antybiotyki, co całkowicie zamknie nam w przyszłości tę drogę leczenia.
Przy kotach wolno żyjących możemy podawać leki tylko wówczas, jeśli mamy pewność, że lek otrzyma konkretny, chory osobnik i w odpowiedniej dawce.
Stabilne stado trzeba mieć na oku
Wbrew pozorom czy obawom, opieka nad kotami wolno żyjącymi we współpracy z karmicielem nie oznacza stałego, codziennego kontaktu i częstych interwencji. W wykastrowanym i regularnie karmionym stadzie kotów przez długi czas może nie dziać się nic niepokojącego. Najważniejsze jest jednak zachowanie ciągłości obserwacji. Potrzebny jest ktoś taki, jak karmiciel, kto wie, ile kotów żyje w danym miejscu, rozpoznaje stałe osobniki i zauważa zmiany.
Dobra opieka nad wykastrowanym stadem opiera się na trzech prostych zasadach:
- regularna obserwacja kotów,
- kastrowanie każdego nowego osobnika,
- pomoc doraźna, w razie, gdy któryś kot jest chory lub ranny.
Kastracja pozwala ustabilizować wielkość kociej populacji. Ponadto znacząco podnosi jakość życia kotów wolno żyjących. Zazwyczaj po tym zabiegu koty nabierają masy i są zdrowsze. A dzięki temu, że kocury przestają walczyć i nie wędrują już tak daleko w poszukiwaniu samic czy nowych terytoriów, są mniej narażone na urazy i wypadki. Późniejsza opieka nad wykastrowanym stadem sprawia, że efekt wykonanej pracy się utrzymuje, a wykastrowane koty żyją zdrowiej i dłużej.
Opieka nad stadem kotów wolno żyjących zaczyna się od kastracji, ale na niej się nie kończy. Gdyż dobrze zaopiekowane stado to takie, w którym nie rodzą się kolejne kocięta, a każdy nowy osobnik zostaje wykastrowany. Zaś każdy kot, który wymaga pomocy – bo jest chory lub ranny – zostaje w porę zauważony i tę pomoc otrzymuje.
Przeczytaj również: